امید خطرناک‌ترین چیز دنیاست. چون کاری میکنه ریسک کنیم. سختی بکشیم. چیزایی رو تحمل کنیم که فکر میکردیم از حد تحملمون خارجه. چرا؟ چون به یه نقطه‌ی روشن توی زندگیمون امید داریم.
زندگی بدون امید هم خطرناکه. چه شکلیه؟ سرد. تاریک. مثل راه رفتن بی پایان در یه شب مه‌آلود. انگار عقربه های ساعت تکون نمیخورن ولی ثانیه ها پشت سر هم میگذرن و میشه اخر هفته و اخر ماه و روز هایی که گذشتن تو هم گم میشن و هیچی ازشون یادت نمیاد.
شخصا هر دو تا حالت رو تجربه کردم و تلاش کردم نقطه تعادل رو پیدا کنم

"از هلیا حسینی"